TOKLUCAK KÖYÜ.SİVAS. İMRANLI

26 Şubat 2016 Cuma

Kul Fakır Ali (Merzifonlu)

Kul Fakır Ali (Merzifonlu)

Amasya’nın Merzifon ilçesine bağlı Kıreymir Köyünde 1873 de doğdu.1938 yılında Hakka yürüdü.Türbesi Merzifon’da evinin bahçesindedir.Asıl adı Ali’dir.Gümüşhacıköy’e bağlı Keçiköy’de bir düğüne güreşmek üzere pehlivan olarak gitti. Aşık Kul Hüseyin adlı dervişin telkinlerine ve “gerçek pehlivan kendisiyle,kendi hırsıyla,kendi nefsiyle güreşen,onu yenendir” demesi üzerine Ali,”Sadaksın üstadım” diyerek, Aşı Kul Hüseyin’in sözlerine,öğütlerine uydu.Kendisine orda Kul Fakır mahlası verildi.Gönlüne aşkın,muhabbetin ateşleri doldu.Okur yazar değildi.Hacı Bektaş dergahına özellikle o sıralar Pir postunda oturan Ahmet Cemalettin Çelebi’ye büyük bir saygıyla,hayranlıkla bağlandı.Deyişleri yöresel aşıklar tarafından cemlerde söylenmektedir.Deyişleri A.İhsan Aktaş ve Sabri Yücel tarafından derlendi.” Anadolu’da bir duru kaynak;Aşık Kul Fakır (1991-İstanbul ) adıyla yayınlandı.

Kul Fakır bir gün komşu köylerden Diphacıya gider. Akşam muhabbet sofrası kurulur. Aşıklık yapan Kul Fakır'a Haydar Hoca adındaki bir zat, Sefil Ali aşkına bir dolu verir. Kul Fakır kadehi alır, ocağın küllerine döker. Haydar Hoca bu sefer başka bir ermiş kişinin ismini anarak tekrar bir dolu daha verir. Kul Fakır yine aynısını yapar ve kadehi ocağın küllerine döker. Haydar Hoca üçüncü doluyu verirken "bu da Mustafa Kemâl'in aşkına olsun" der. Kul Fakır doluyu alır ve "ey erenler, o büyük zat aşkına zehir olsa içerim, ah mümkün olsa da ömrümüzden beşer onar yıl o cana verebilsek" diyerek kadehine niyaz edip demini içer.

AŞIKLIĞI

Âşıklığı ise, Kul Hüseyin tarafından uyarılması ile başlar.

Kul Fakır pehlivandır, güreşlere katılır. Düğünlerde, törenlerde güreş olurdu eskiden. Bir gün bir yerde davet olur; Kul Fakır’ı götürürler güreş için; pehlivanlığa çıkar. Gümüşhacıköy’e bağlı Keçiköy var, Keçiköy’ de yetişmiş bir evliya vardır Kul Hüseyin diye... Kul Hüseyin der ki, “ Gerçek pehlivan nefsini yenendir, nefsiyle güreşendir.” O zaman Kul Fakır nefsiyle güreşmeye başlar, nefsini yener. “Saddaksın pirim” der ve uyanır. O zaman güreşi bırakır, nefsiyle güreşmeye başlar. Ama zaten Kul Fakır’ın soyunda var, nefsinde var, bu yolun yolcusu o. Kul Hüseyin’ den de o kelimeyi kaptıktan sonra tamamen kendini yetiştiriyor.

KAYNAK : Vardan Yoğa İki Irmak Arasında Aleviliğin İzleri, Nurbanu Karataş- Evrim Can İflazoğlu,Ocak 2015, Çorum HBVAKV

Dostun gül cemali cennettir bana

Ne çare ayrılık zamanı geldi

İstemem ayrılmak senden sultanım

Ne çare ayrılık zamanı geldi

İstemem ayrılmak senden sultanım

Gül cemale aşkın ile nalanım

Çıkarma gönlünden dinim imanım

Ne çare ayrılık zamanı geldi

Kul FAKIR’im aşık aşka yanandır

Hak erenler birbirinden kanandır

Dosta doymak olmaz kanan yalandır

Ne çare ayrılık zamanı geldi

Seyrimde gezerken üç dilber gördüm

Biri aydır,biri ol güne benzer

Aşkın dolusunu sundu elime

Biri allar giymiş ahtere benzer

Üçler olup beşten haber alınca

Üç sünneti,yedi farzı kılınca

Sağıma soluma haber verince

Sağdaki sevdiğim Sultana benzer

Mümin olan arı gibi iniler

Bin çiçekten alır balı bir eyler

Güzeli görenler aynayı n'eyler

İçi ahret dışı dünyaya benzer

Aklımı başımdan aldı bakışı

Yaktı şu sinemi aşlın ataşı

Ölmeden evveli ölse bi kişi

Kur'an da okunan imlaya benzer

KUL FAKIR'im ezel ağladım, gülmem

Okumuşum aktan,karayı bilmem

Bin derman verseler bu derdi vermem

Her dem kalp evinde durana benzer

Aşkın cemalin çıkmaz serimden

Pare pare etseler ayrılmam senden

Ayırma sevdiğim bizi bu demden

Canım kurban olsun yoluna dilber

Ya nice sevmeyim böyle dilberi

Sıdk ile severim sevdiğim yari

Ay ile gün gibi hüsnü cemali

Ezelden hayranım nuruna dilber

Kaşların bismillah levhi kudret

Gözlerin velleyli nuru hidayet

Elheme esmasın vücudun ayet

Cihanda erilmez sırrına dilber

Dost bakışlı aslan pençeli

Yaralı kalbime vurdun hançeri

İlikten kemikten kandan içeri

Bari ihsan eyle kuluna dilber

KULFAKIR'ım sızlar yürek yaresi

Dostun dosta kavuşmanın sırası

Sultanım elinde derdim çaresi

Ezelden yanarım narına dilber

Gönül arzuladı düştük yollara

Sürdüğümüz Balım Sultan yoludur

Düşürdün sultanım bizi dillere

Durduğumuz Ali Mansur darıdır

Darına dururuz cem-i alada

Göster didarını bize seyramda

Sultan Cemal derler aslı pek-zade

Cemalin görmek de gözün karıdır

Şükür kavuşturdu Pir Balım Sultan

Gezindi bendimi ol Şah-ı Merdan

Kusurum çok imiş, yakamda noksan

Sıtkınan sevenin sadık yaridir

Dertliyim derdime dermana geldim

Ali’m veliyullah fermana geldim

Cömertsin sultanım ihsana geldim

Güzel nutkun kalp evini arıtır

Kul fakır’ım serim kurban yoluna

Sultan olan bakar kulun halına

Lahmike cismike indi şanına

Ruh be ruhumuzu veren velidir

Gel gönül gidelim dost illerine

Aşkınan gidende yol incinir mi

Sultanı bilirse kulun halini

Mushafın yazmaya el incinir mi

Mushafın Kübradır vucüd-ı insan

Allamet Esma’yı .uyurdu süphan

İlm-i müsemmayı zikreder lisan

Hal ile söyleyen dil incinir mi

Dilde ikrar gerek tekrar olmasın

Güllerimiz has bahçede solmasın

Kel ırakip andelibi görmesin

Bülbülün sesinden gül incinir mi

Güllük gülistanlık dostun cemali

Aslı pak olanlar bulur kemali

Su balığı sakın öldürmen anı

Balık oynayınca göl incinir mi

Kul Fakır’ım marifet burasında

Kulluk hatmolunda ba’yı isminde

Yüz on dört surede mevcut Yasinde

Hakikate eren hal incinir mi

Dertli gönlümü deftere

Yazım neyleyim neyleyim

Ben söyledim yar tutmadı

Sözüm neyleyim neyleyim

O yar merhamet etmiyor

Sevdası serden gitmiyor

Kırık kollarım tutmuyor

Dizim neyleyim neyleyim

Kul Fakır’ım dost yoluna

Dost düşman çıktı seyrine

Mezarımı dost köyüne

Kazım neyleyim neyleyim

Yüz yirmi dört bin nebinin sesi

Sesini duyanlar çeker yası

İsmi Azam ol Ali'nin duası

Okuyanlar mahrum kalmaz inşallah

Nice nebi veli göçtü bu handan

Sevenleri biz de serveriz candan

Alış veriş etmek biz her dükkandan

Erenler verdiğin almaz inşallah

Erenlerin kavli birdir iki olmaz

İkilikte kalan menzile eremez

Nara atsalar şu canım yanmaz

Ali'yi sevenler ölmez inşallah

"Muti kable ente mute" ermişiz

Ölmeden evvelin bir kez ölmüşüz

Biz bu hana üç beş defa gelmişiz

Baki ıkrar fani olmaz inşallah

Elüstü bezminde bir ıkrar verdik

Gahi akıllandık gâhi deli olduk

Sultan Veyis ile Yemen'den geldik

Sırrımıza kimse ermez inşallah

Aşığın çektiği aşk belasıdır

Hitabından gelen Hak nidasıdır

Kendini bilmeyen Hakk'a asıdır

Böyle güruhlara salmaz inşallah

KUL FAKIR'ım başa gelen ne haldır

Hakkında ferman var işin de zordur

Balım Sultan düşmüşleri sen kaldır

Bize bühtan eden onmaz inşallah

Şaha doğru giden kervan

Çok ağlattın güldür beni

Düşmüşem elden ayaktan

Tut elimden kaldır beni

Tut elimden ferman eyle

Gel bu derde derman eyle

Götür yare kurban eyle

Öldür derse öldür beni

Arıydım baldan ayrıldım

Ne şirin dilden ayrıldım

Bülbüldüm gülden ayrıldım

Gülistana kondur beni

Tut elimden düşmeyeyim

Doğru yoldan şaşmayayım

Derdim çoktur deşmeyeyim

Böyle şaha bildir beni

Yandı KULFAKIR’ ın bağrı

Derde tay olmuyor ağrı

Çek katarı şaha doğru

Eli süre indir beni

Her neyi ararsan vardır bu demde

Velâgat keremna ben-i ademde

Uzaktan arama, fark et sen sende

Bir pınardan bin deryayı süzen var

Cümlenin mabutu Hak sende hazır

Vezirlikten geçip olursun nazır

Her nereye baksan görünen hızır

Yer nazarda dü cihanı gezen var

Cümle aradığın vardır ademde

Arayıp bulanlar demezler bende

Görenlerde der ki, ne olur şunda

Dört Kitap'ı derceyleyip yazan var

Okuyup ilmine âmil olanlar

Seni fark etmez mi kendin görenler

Mümin müslim böyle mi olur erenler

Günde yüzbin, tarikinden azan var

Gerçek olan belli olur işinden

Dost dosta varamaz gönül kışından

Halım yaman oldu adu taşından

Ebu Cehil gibi kuyu kazan var

Erenler sevmezler yoldan azanı

Bu ceme almazlar ıkrar bozanı

Gerçek erler fark etmez mi düzeni

Sen demeden diyeceğini sezen var

KUL FAKIR' ım taş atan kendine atar

Herkesin attığı kendini tutar

Sabreden kulların didara yeter

Kırklar meclisinde engür ezen var

Ceddi Piri Baba bir bab sultanım

Gönüller evinde aziz mihmanım

Fatiha suresi, ümm-ül Kuranım

Yüzüm dergahına sürmeye geldim

Girdim dergahına yeşil serili

Körler görebilmez perde gerili

Baytullah'ta gören var mı Halil'i

Onun ananesin sormaya geldim

Kalbi Beytullah'tır türbe-i celil

Piri Baba Sultan önümde delil

Sırrı Balım Sultan, Pir Bektaş Velim

Gönülde makamım görmeye geldim

Nerede çağırsam hazır yanımda

Söyleyen ben değil, Hızır yanımda

Muhammed Ali nin vezir yanında

Sahavet hüccetin almaya geldim

Muhabbet Muhammed Ali değil mi

Nasipler verici Veli değil mi

Cümle evliyadan ulu değil mi

Dar-ı Çeç' de namaz kılmaya geldim

Müminin kıblesi dostun didârı

Muhabbet aşığı neylesin varı

Dilde zikrederim On İki İmamı

Ölmeden evveli ölmeye geldim

Sene bin üç yüz kırk birde geldi

Allah Muhammed'e Cebrail saldı

Cebrail Ali'yi Kandil 'de buldu

Kubbenin üstüne konmaya geldim

Kubbe muallakta altı suyudu

Gelen geçti, gene dünya buyudu

Hasan -Hüseyin' in nesli büyüdü

Zeynel'im zindana girmeye geldim

İmam Bâkır idi çöllerde gezen

İmam Cafer idi Buyruk'u yazan

Ebu Cehil idi kuyular kazan

Musa Kazım serim vermeye geldim

Şah Taki ba-Naki dest-i velayet

Hasan-ül Askeri göster sahavet

Mehdi yol içinde yapar adalet

Girip mağaraya kalmaya geldim

Mağarayı muallağa koydular

Orada bileydi üçler, yediler

İmamlar ismine erkân kurdular

Onun icraatın bilmeye geldim

KUL FAKIR ım yol Muhammed- Alinin

Settar eyle sır Muhammed Alinin

Hilaf katma din Muhammed Alinin

Gulâmım kapında durmaya geldim

Atatürk İle İlgili Bir Deyiş:

Kemâl'in var olsun Mustafa Paşa

Irakıplar ölsün hele sen çok yaşa

Ortayı mal ettin hazır ol başa

Vakit tamam oldu meydan geliyor

Meydanda bell'olur er ile körler

Düzde menzil almaz dikine zorlar

Çoktan geçtiyidi hayır ü şerler

Islahat memuru sultan geliyor

Sultan olan kula bulmaz kusuru

Hicaz'ı Mekke'yi bekle Mısır'ı

Sıdkile tutarsan alun yesiri

İsmail'e Hak'tan kurban geliyor

Kurban olan Ehl-i Beyt yoluna

Kem bakmayın siyasinin haline

"Allah-ü Ekber"i getir diline

Binine yetecek bir can geliyor

Canını verenler cananın bulur

Canını sevenler geriye kalır

Acaba onların hali nic'olur

Zülfikar elinde aslan geliyor

Yedi kral olsun Hak muin ise

Esef çekme yetmiş dahi gelirse

Onların asleri topu var ise

Şükür bize Hak'tan bürhan geliyor

Hani padişahlık nerede kaldı

Zevk ü sefa ile aklını aldı

Yola kem bakanlar belasın buldu

Dünya başlarına zindan geliyor

Tanrı'nın aslanı Hazreti Ali

Ta ezel Kandil'de kurdu bu yolu

Sıdkile tutarsan yetürün eli

Nice bin dertliye derman geliyor

Bâ noktası gönüllerinden çıktı

Ecnebi kızları evini yıktı

Sekiz yüz cariye belini büktü

Sandılar ki hergün bayram geliyor

Bilemedi milletin halini

İtalyan kızına yaktı balonu

Başa geçirmişler elin körünü

Halbuki hakkında ferman geliyor

KUL FAKIR'ım fermanını okudu

Andelibim dost bağında şakıdı

Aklı selim gönül evi pak idi

Mümin müslümana seyran geliyor

12

Her sabah her sabah bülbülün sesi

Bülbül avazını güle getirir

Yiğit olan sırrın kimseye demez

Kötü kalbindekin dile getirir

Yiğit olan eşiğinden bellidir

Yiğit kamil olur yüzü yerdedir

Kurttan doğan yine kurt eniğidir

Akıbet başına bela getirir

Yalınız gidip yoldaş olma yolsuza

Komşu olma rehbersize pirsize

Selam verme namussuza arsıza

Birgün namusuna hile getirir

Erenler de der ki Selman-ı paktır

Kırklar da derler ki cümlesi haktır

Cehennem evinin ateşi yoktur

Herkes ateşini bile getirir

Kul Fakır'ım gezdim gurbet ellerde

Bülbül ötmez gülistansız güllerde

Çok keramet vardır tatlı dillerde

Dağdaki deliyi yola getirir

13
Zamane halkının yanına varma
Her cahil âdeme sırrını verme
O seni görmezse send'onu görme
Budur bu âlemde halın makbulu

Hal içinde hallar vardır görürsen
Eğer bu sözümden ibret alırsan
Hak kelâmı fark eyleyip bilirsen
Al-i İmran okur dilin makbulu

Dinimiz Muhammed, dilimiz Kur'an
Aliyyülazim'dir dersimiz veren
Elham suresinden süzülüp gelen
Birlik makamıdır yolun makbulu

Yolu kuran kurdu böyle aslından
Er olanlar belli olur zatından
Körler seçemedi Hakk'ı batıldan
Akrabadan hoştur elin makbulu

El mi olur biri birin bilenler
İkiliği atıp biri bulanlar
Cife-i dünyadan elin alanlar
İkilikten geçer birin makbulu

Birlik makamına sahip olmalı
Sabredip de selameti bulmalı
Kaf u Nun'un haberini almalı
Cennet-i Âlâ'da şarın makbulu

KUL FAKIR'ım bizde geldik o şardan
Getirip götüren ol Şah-ı Merdan
Evveli kulluktur ahiri sultan
Doğup dolunandır nurun makbulu

Kaynak:AŞIK KUL FAKIR- A. İhsan Aktaş- Sabri Yücel- 1991, İstanbul)

24 Şubat 2016 Çarşamba

EBE ANA SULTAN TÜRBES

EBE ANA SULTAN TÜRBESİ..domaniç

Bizans döneminde Saruhanlar Köyü’nün yukarısında kalan Orinas Kalesi’nden gelen bir grup atlı, tekfurun akrabalarından bir kadının doğum sancılarının başladığını, Ebe Ana’nın doğuma gelmesini söyler. Babası Nalbant Hüseyin Dede kızına hazırlanmasını söyledi. Bizans askerlerinin eşliğiyle kaleye çıkan Ebe Ana, tekfurun eşine doğumu yaptırır. Güneş batmış, akşamın alaca karanlığı gökyüzünü kaplamıştı. Ebe Ana, evine gitmek için üzere kalktı. Oba karşı tepedeydi. Yanına bir grup atlı verdiler. Kaleden dereye doğru inmeye başlarken atlıların kalbine kötülük düştü. Atlarından indiler. Ebe Ana ne olduğuna anlam veremedi. Aşağıya doğru kaçmaya başladı. Ebe Ana kaçarken karşısına kocaman bir kaya çıkar. Kayanın yarılmasıyla Ebe Ana kayanın içine girer ve kaya tekrar kapanır. Kaya kapanırken Ebe Ana’nın bir göğsü dışarıda kalır. Belirli dönemlerde göğsünden süt gibi bir sıvının aktığı söylenir. Saruhanlar Köyü’nde yılda iki kez Ebe Ana Sultan’ı anma törenleri düzenlenir. Saruhanlar’dan YALÇIN ailesi türbedarlık yapmakta, törenlerle ilgili tertip ve düzeni sağlamaktadır.

KADINCIK ANA

KADINCIK ANA..afyon

Afyon Mevlevihanesinin batı tarafında bulunana Kadınana türbesinde Melek Peyker ile Naime Gevher Hanım2lar medfundur. Binası taş duvarlı, ahşap tavanlı olup çatısı kiremitle örtülüdür. Türbe içersinde beş kişiye ait mezarlardan büyük olanı Melek Peyker, yanındaki sanduka ise Naime Gevher hanıma aittir. Arka bölümde bulunan üç küçük sandukanın ise kimlere ait olduğu bilinmemektedir.
Selçuklu hükümdarlarından III. Alaaddin Keykubat’ın kızları olan Kadınanalar, anlatılanlara göre Anadolu Valisi Emir Çobanoğlu Demirtaş (Timurtaş) Beyin zulmünden kaçarak Afyonkarahisar’da Sahipataoğullarına sığınırlar.
Tüm mal varlıklarını şehrin gelişmesinde ve hayır işlerinde kullanan kardeşlerden Melek Peyker, Orta Kalacık’taki kaynaktan açıkta gelen suyu, kapalı ark haline getirir. Naime Gevher Hatun, şehrin ortasından geçen dere üzerine köprüler inşa ettirir. Asiye Sultan ise (Kadınana İlköğretim okulu yanında Türbesi var) bu günkü Saraçlar içi, Kadınana türbesi, Müftülük, Afyon Lisesi ve Ordu Bulvarı başlangıcına kadar olan bölgede yaklaşık bin kişilik mezar yaptırır. Bu üç kız kardeşe Afyonkarahisarlılar tarafından kadirşinaslık eseri olarak ‘Kadınana’ lakabı verilir. 1330’da Nusreddin Ahmed tarafından yaptırılan ve şehrin en eski mahallesine isim veren Kubbeli Mescid, tek kanatlı kapısıyla Selçuklu mimari tarzında olup, yıldızlı, geometrik ve bitki motifli oymalı bir sanat eseridir.

Sarı Ana Türbesi

Sarı Ana Türbesi..marmaris

Bir adı da Yörük Fatma olan Sarı Ana'nın hikayesi Marmaris Müftülüğü'nce şöyle anlatılıyor: "1522 yılında Rodos'u fethetmek için Marmaris'e gelen Kanuni Sultan Süleyman onu ziyaret ederek, fetih hakkında tavsiyelerini sorar. O da 'Armutalan semtinde konaklayan askerlerden, halkın meyvesini izinsiz olarak alan askerleri bu sefere götürmediğin takdirde başarılı olacaksın' der. Buna uyan Kanuni Rodos'u fethetmiştir. Rodos'tan dönen Kanuni teşekkür etmek için uğradığı Sarı Ana'nın vefatını öğrenir ve üzülür. Kabri üzerine bir türbe yapılmasını ve önündeki dereye de halkın ziyareti için köprü inşaedilmesini emreder. 16. yüzyılda yaşayan Sarı Ana'nın türbesi kendi adını taşıyan semtte Marmaris merkezine ve koyuna bakan yamaçta bulunmaktadır."

Sarıana'nın günümüzde olduğu gibi yaşadığı devirde de manevi kimliği ve kerametlerinin ünü memleketin her tarafına yayılmıştır. Sarı Ana'nın bir inekten Kanuni'nin birliklerine yetecek kadar süt sağması, hayırlı işlerde halka yol göstermesi ve çeşitli kerametleri hala anlatılmaktadır

23 Şubat 2016 Salı

İmam Ali Makamı..Kerbela

İmam Ali Makamı'nın eyvanı

Kerbelâ

Kerbela’nın merkezinde, Beynelharemeyn civarında, Belveş Meydanı yakınında, İmam Ali (as) Makamı vardı. Bu makam, 1930’lu yıllarda Faysal Caddesini genişletme çalışmaları sırasında Mutasarrıf Salih Cebr tarafından yıktırılmış, bundan sonra da caddeye İmam Ali Caddesi adı verilmiştir.

Kerbela'daki İmam Ali Makamı hakkında bilinenler oldukça azdır. Eyvanın yukarıdaki fotoğrafı, Muhammed Said Turayhi'nin çıkardığı Mevsim dergisinde yayımlanmıştır.

1853 yılında Kerbela’yı ziyaret eden Avrupalı seyyah ve arkeolog William Luftes bu makamı görmüştür. Makamı şöyle anlatır: Kerbela dervazelerinin (şehir kapılarının) dışında küçük bir mescid vardı. Mescid, halkın anlattığına göre, İmam Ali'nin meşhur rüyayı gördüğü çadırının yerine yapılmıştır. 12 köşeli, 6 kapılı, dışında bir eyvan bulunan mescidin tavanını sütunlar taşımaktadır.

Avrupalı seyyah kitabında yapıya dair halk söylencelerini nakletmiştir. Halkın anlattığına göre İmam Ali Sıffin Savaşı’na giderken Kerbela'da konaklamış, burada kurulan çadırda oğlu Hüseyin'in şehid edileceğine dair bir rüya görmüş ve rüyasını ashabına anlatmıştır.

Hadisenin aslı tarih ve hadis kaynaklarında rivayet olunmuştur. Bu rivayetlerden bazılarını aşağıda naklediyoruz:

İbn Abbas şöyle rivayet etmiştir:

Hz. Ali Sıffin Savaşı’na gittiğinde ben de onunla birlikteydim. Fırat nehri yanında bulunan Neyneva’ya (Kerbela) vardığımızda durdu ve yüksek sesle “Ey İbn Abbas, burayı bilir misin?” diye sordu. Ben “Hayır, ey Emirelmüminin!” cevabını verince şöyle buyurdu: “Eğer burayı bilseydin benim gibi ağlar, gözyaşı dökmeden buradan geçemezdin.”

Hz. Ali bunu dedikten sonra ağlamaya başladı; ağlamaktan sakalı ıslandı, gözyaşları göğsüne süzülüyordu. Onun bu halini görünce biz de ağlamaya başladık. Hz. Ali bir yandan ağlıyor, bir yandan şunları söylüyordu:

“Ah, ah! Benimle Ebu Süfyan oğulları arasında ne gibi bir ilişki olabilir? Benimle küfür velilerinin, şeytan hizbinin ne ilişiği vardır? Sabret ve sabırlı ol ey Eba Abdillah! Senin onlardan çektiklerinin aynısını baban da çekti.”

Abdullah b. Neci babasından şöyle nakler:

Hz. Ali ile Sıffin Savaşı’na gidiyorduk. Neyneva denilen yere vardığımızda, Hz. Ali ağlamaya başladı; gözünden akan yaşlar toprağı ıslatıyordu. Sonra şöyle seslendi: “Ey Eba Abdillah, Fırat nehri kenarında sabırlı ol. Sabırlı ol ey Eba Abdillah!”

Neci şöyle ekler: Meselenin ne olduğunu sorduğumuzda Ali şöyle buyurdu:

Bir gün Resulullah’ın yanına gitmiştim; onu ağlarken buldum. “Ey Allah Resulü! Niçin ağlıyorsunuz? Yoksa sizi kızdıran mı oldu?” diye sordum. Şöyle buyurdu: “Hayır, Cebrail sen gelmeden biraz önce buradaydı ve bana, Hüseyin’in Fırat nehrinin yanında şehid olacağı haberini verdi. Cebrail bana, ‘Onun (Hüseyin’in şehid olacağı) toprağını görmek ister misin?’ dediğinde, evet, dedim. Elini uzatıp bana bir avuç toprak verdi. İşte bu yüzden ağlıyorum.”

Esbağ b. Nubate ve Hasan b. Kesir şöyle rivayet etmiştir:

Sıffin Savaşı yolculuğunda Neyneva denen yere varmıştık. Hz. Ali’ye oranın Kerbela olduğu söylenince, (ağlayarak,) “Bela ve üzüntü yeridir.” buyurdu. Sonra eliyle bir yere işaret ederek, “Burası, bineklerinden inecekleri, yüklerini indirecekleri yerdir. Develerinin çökeceği yer de burası.” dedi. Sonra bir başka yeri işaret ederek, “Burası da kanlarının akıtılacağı yer.” buyurdu.

Esbağ b. Nubate’nin rivayetinde Hz. Ali’nin sözlerinin devamında şöyle buyurduğu geçer: “Resulullah’ın hanedanından bir bölük bu alanda öldürülecek; onların hâline yer ve gök ağlayacak.”

Ertuğrul Ertekin

Fotoğrafı Kerbela’dan gönderen Hz. Ebulfazl Abbas Türbesi Müdürlüğü’nde müdür yardımcısı olan Salah es-Sirac’a ve hadisleri tahric eden Abbas Kazımî Hocam’a teşekkür ederim.

_______________

kaynak: Dırasat havle'l-Kerbela, s.127; Musa Güneş, Kerbela Şehidlerine Ağlamak, Kevser Yayınları, 2. baskı, İstanbul 2014.

Kerbela Şehidleri: Ali Asgar

Ali Asgar, İmam Hüseyin'in kollarında

Muhammed Han Deştî, Devazdeh Bend

İran Meclis Kütüphanesi

Abdullah Ali Asgar, İmam Hüseyin’in (as) en küçük oğludur. Annesi, İmriü’l-Kays b. Adiy’in kızı Rübab’dır. Medine'de doğmuştur. Kerbelâ’da şehid olduğunda altı aylık olduğu rivayet edilmiştir.

Tarihçi Yakubî (ö. 292/905’ten sonra), rivayetinde, İmam Hüseyin’in Kerbela’da dünyaya gelen bir oğlundan da söz etmektedir. Bu bebeğin adının Abdullah olduğunu söyleyen Yakubî’ye göre bebek, o esnada altı aylık olan Ali Asgar’ın küçük kardeşidir.

Yakubî’nin rivayetine göre İmam Hüseyin, Âşura Günü savaş meydanına gitmek için atına bindiğinde, kadınlar, birkaç dakika önce dünyaya gelen bir bebeği kucağına verdiler. İmam Hüseyin de bebeğin kulağına ezan okudu. Bu esnada bebek, boğazına isabet eden bir okla şehid oldu. İmam Hüseyin oku bebeğin boğazından çıkarıp kanını üzerine sürdü ve “Vallahi ey bebek, sen Allah katında Salih’in dişi devesinden daha değerlisin. Deden de Allah katında Salih’ten daha değerlidir!” buyurdu.

Bu rivayeti yorumlayan şarihler, İmam Hüseyin’in bu sözünü şöyle şerh etmişlerdir: “Nasıl ki Allah Salih Peygamber’in dişi devesini öldüreni helak ettiyse bu bebeği öldüreni de helak edecektir.”

Sonra İmam Hüseyin bebeğin naaşını oğullarının ve yeğenlerinin naaşlarının yanına yatırdı.

Bu rivayeti Yakubî dışındaki tarihçiler ve maktel müellifleri nakletmemiştir. Öte yandan İmam-ı Zaman’dan (af) nakledilen Nahiye-i Mukaddese Ziyareti’nde yalnızca tek bir bebekten söz edilmiştir. O da, altı aylıkken şehid edilen Abdullah’tır.

“Babasının kucağında katledilen süt çocuğu, bebek Abdullah b. Hüseyin’e selam olsun!”

Abdullah ile Ali'nin farklı iki bebek mi, yoksa aynı bebek mi olduğu konusunda tarihçi Resul Caferiyan şöyle bir yorumda bulunur:“Kerbela'da büyük ihtimalle tek bir bebek vardı. Adının Ali olarak zikredilmesinin nedeni, büyük babasının adına teyemmün ve teberrüktür. Aynı zamanda Abdullah ismine sahip olması da mümkündür. Nitekim neseb âlimi Amrî (V./XI. yüzyıl) İmam Hüseyin'in Ali adında iki oğlu olduğunu nakleder: Ali Ekber ve Ali Asgar (İmam Zeynelabidin).”

Abdullah Şiîler arasında Ali Asgar diye tanınmaktadır.

Ali Asgar’ın ne şekilde şehid olduğu konusunda dört farklı rivayet bulunmaktadır.

Birinci rivayet:

10 Muharrem 61/10 Ekim 680 Âşura Günü, İmam Hüseyin, kılıç sallamaktan yorgun düşmüş halde çadırının kıyısına çöküp oturmuştu. Sonra küçük oğlu Ali Asgar’ı getirdiler. İmam Hüseyin bebeği dizine oturtmuş, öpüp kokluyordu. Bu esnada Esed Oğullarından biri bir ok fırlattı ve ok bebeğin boğazını deldi. İmam Hüseyin bebeğin boğazından akan kanı avucuna aldı, havaya savurup, “Rabbim! Nusretini bizden aldıysan, bize daha hayırlısını ver ve intikamımızı şu zalimlerden al!” dedi.

İkinci rivayet:

İmam Hüseyin, 10 Muharrem 61/10 Ekim 680 Âşura Günü, düşman askerleriyle çarpışmak için savaş meydanına doğru hareket etmişken Hz. Zeyneb (as) kucağında Ali Asgar’la çadırından dışarı çıktı. İmam Hüseyin’e bebeğin üç gündür su içmediğini hatırlatıp, bir damla olsun su talep etmesini istedi.

İmam Hüseyin bebeği kucağına alıp düşmana seslendi:

“Ey topluluk! Şiîlerimizi ve Ehl-i Beytimizi öldürdünüz, geride sadece bu bebek kaldı. O da susuzluktan dudaklarını emiyor. Ona bir yudum su verin!”

Bu esnada bir düşman askerinin yayından fırlayan ok, bebeğin boğazına isabet etti. Bunun üzerine İmam Hüseyin şöyle dedi:

“Allahım! Önce yardım vaadiyle bizi çağıran, sonra bizi öldüren bu toplulukla bizim aramızda sen hüküm ver!”

Üçüncü rivayet

Ebu Mihnef şöyle rivayet eder: “İmam Hüseyin çökmüş, oturmuştu (ayakta duracak, çarpışacak gücü kalmamıştı), bir bebek ona doğru geldi. İmam Hüseyin bebeği dizine oturttu. Bebeğin adının Abdullah olduğu söylenmiştir. Esed kabilesinden Ukbe b. Beşir bana anlattı: İmam Bâkır bana, ‘Esed Oğullarında bizim bir kanımız var.’ dedi. ‘Allah size rahmet eylesin, benim günahım nedir? Ve bu kan kimin kanıdır?’ dedim. İmam Bâkır, ‘Hüseyin’in bebeği ona doğru gelip kucağına oturdu. O esnada siz Esed Oğullarından biri bir ok fırlatıp bebeği öldürdü. İmam Hüseyin kanı avuçladı, havaya serperken: Allahım! Bize nusretini göndermedin, bunu hayırlı bir yerde sakla ve intikamımızı zalimlerden al! dedi.”

Dördüncü rivayet

İbn A’sem’in (ö. 320/932’den sonra) naklettiği sahih kabul edilen rivayet ise şöyledir:

10 Muharrem 61/10 Ekim 680 Âşura Günü, İmam Hüseyin, İmam Hasan’ın yadigârı Kasım’ın cansız bedenini oğlu Ali Ekber’in naaşının yanına yatırdıktan sonra haykırdı:

“Resulullah’ın haremini savunacak kimse yok mu? Ehl-i Beyt hakkında Allah’tan korkan bir muvahhid yok mu? Allah’a ümit bağlayıp bize sığınma verecek kimse yok mu? Allah’a ümit bağlayıp bize yardım edecek kimse yok mu?”

Ali Asgar'ın şehid düştüğü makam

Kerbela

İmam Hüseyin’in bu sözlerini duyan kadınlar ve çocuklar ağlaşmaya başladı. Sonra İmam Hüseyin, Hz. Zeyneb’den (sa) en küçük oğlu Ali Asgar’ı getirmesini istedi: “Oğlumu getir de vedalaşayım!” Hz. Zeyneb bebeği ağabeyine verdi. İmam Hüseyin bebeği kucakladı, öpmek istedi. Tam o esnada Hermele b. Kahilî bir ok fırlattı. Ok bebeğin boğazını deldi. İmam Hüseyin kız kardeşine bebeği almasını söyledi. Sonra iki avucunu bebeğin boğazından akan kanla doldurup, kanı havaya savurdu. Şöyle dedi:

“Başıma gelenlere tahammül etmek benim için kolay; çünkü her şey Allah’ın mahzarında oluyor!”

İmam Muhammed Bâkır (as) Ali Asgar’ın kanının bir damlasının bile yere düşmediğini rivayet etmiştir.

İmam Hüseyin kılıcının kabzasıyla bebeğe küçük bir mezar kazmış, cenaze namazı kıldıktan sonra onu toprağa vermiştir.

Boşnak fakih, şair ve sufî şeyhi Asaf Durakovic, Kerbela Destanı'nda, Ali Asgar’ın şehadetini şöyle anlatır:

Üç günden beri boğazından ne süt ne su geçti yavrumun

Azıcık can gelsin ona, Allah rızası için verin bir yudum

Şayet kendim için istediğimi düşünüyorsanız suyu

Ellerinizle içiresiniz diye ona, size emanet edebilirim oğlumu

Rabbim karşılıksız bırakmaz yapılan hiçbir hayrı, zerre kadar dahi olsa

İstemez misiniz amel defterinize yazılsın son bir hayır daha

Düşman saflarında bir huzursuzluktur baş gösterdi bu sözler işitilince

Lanet üstüne lanet yağdırıyordu bazı askerler İbn Sad ve Yezid’e

İsyandan korkan İbn Sad, döndü taş kalpli bir zebella olan Hermele’ye

Ve ona şu emri verdi: Yayınla ve okunla karşılık ver Hüseyin’in isteğine

Hermele bir an tereddüt etmeden koyuldu oku yaya yerleştirmeye

Üç başlı çatallı okun hedefe ulaşması bir oldu yayın kirişinin titremesiyle

O sipsivri ok delip geçti Hüseyin’in mübarek kolunu

Sonra saplanıp büktü Ali Asgar’ın narin boynunu

Yavrunun minicik yüzü titredi hafif bir tebessümle

O yavru işte bu tebessümle bıraktı kendini ebedî istirahata

Tam bu esnada titreyen zemini yarıp çıkan bir ses yükseldi feleğe

Dedi: Ya İmam, nasıl dayanırım bu masumun kanının dökülmesine

Ali Asgar’ın boynundan akan kanlar ağarken göğe

Gök gürleyerek dedi: Ya İmam, nasıl dayanırım bu olup bitenlere

Böyle bir ağırlığı taşıyamazdı zira yüklense bütün gökkubbe bile

İşte böyle ağır bir yükün altına girmişti şahit olanlar bu hadiseye

Hüseyin, Ali Asgar’ın kanına bulanmış elleriyle dokundu yüzüne

Ve kaldırdı ne eminin ne arşın taşıyabildiği bu yükü tevekkülle

Sonra oğlunun naaşını annesinin kollarına bıraktı Hüseyin

Kılıcıyla bir mezar kazıp o ufacık bedeni çöle defnetmek için

Farkındaydı, yaratılıştan beri var olagelen bütün şerlerin

Yavrusunun ölümüne sebep olan büyük öfkeye dercedildiğinin

Allah katında kurtuluş ümidi kalmamıştı artık Yezidlerin

Kendilerine verilen son fırsatı da ellerinin tersiyle ittikleri için[1]

Ertuğrul Ertekin

kaynak: Allame Seyyid İbn Tavus, Kerbela Şehitlerinin Ardından, çev. Cafer Bayar, İstanbul 2014, s. 86-87; Ebu Mihnef, Kerbela Vakıası, çev. Nuri Dönmez, İstanbul 2010, s. 193; Resul Caferiyan, Teemmulî der Nehzet-i Âşura, Kum 2007, s. 135-137; Seyyid Asgar Nazımzade Kummî, Ashab-ı İmam Hüseyin (as), Kum 2011, s. 194-202.

[1] Asaf Durakovic, Hüseyin Kerbela Destanı, çeviri: Öykü Sezer, İstanbul 2013, s. 86-87.

Kerbela Şehidleri: Kasım b. Hasan

Kasım b. Hasan'ın Ezrak'ı öldürmesi

Fuzulî, Hadîkatü's-Su'ada

Konya Mevlana Müzesi

Kasım b. Hasan b. Ali b. Ebi Tâlib, 47/667-668 yılında Medine’de doğdu. İki yaşındayken babası İmam Hasan’ı (as) kaybetti (5 Rebiyülevvel 50/2 Nisan 670). Babasının şehadetinden sonra, Kerbelâ’da şehid oluncaya dek, amcası İmam Hüseyin’in himayesinde büyüdü. Kerbelâ’ya annesi, erkek ve kız kardeşleri ile birlikte gitti. Şehid olduğunda 13 veya 14 yaşındaydı.

*

İmam Hüseyin, 9 Muharrem 61/9 Ekim 680’de, Tasua akşamı bir konuşma yaptı; akrabalarını ve sahabîlerini ertesi gün bütün erkeklerin öldürüleceği konusunda uyardı ve onlara isterlerse gecenin karanlığından faydalanıp gidebileceklerini söyledi. İmam Hüseyin’in bütün akrabaları ve sahabîleri ölümü göze almıştı; kimse gitmedi.

Bu esnada yaşça en küçük olan Kasım, İmam Hüseyin’in yanına geldi ve “Ben de yarın öldürülenlerden olacak mıyım?” diye sordu. Bunun üzerine İmam Hüseyin, Kasım’a ölümü nasıl gördüğünü sordu. Kasım, “Bence baldan tatlıdır.” diye cevap verdi. İmam Hüseyin, “Amcan kurban olsun! Evet, sen de büyük belaya müptela olduktan sonra öldürüleceksin!” dedi ve ekledi: “Küçük oğlum Abdullah da öldürülecek!” Kasım, “Süt çocuğunu da mı öldürecekler?” diye sorunca İmam Hüseyin, “Evet!” dedi.

10 Muharrem 61/10 Ekim 680 Âşura Günü, Ali Ekber’in şehadetinden sonra Kasım, amcası İmam Hüseyin’in yanın gidip ondan savaşmak için izin istedi. İmam Hüseyin Kasım’a baktı, kucakladı; ikisi birden ağladı. İmam Hüseyin henüz küçük olduğundan ona savaşma izni vermedi. Kasım amcasının elini ayağını öptü, ısrar etti ve amcasından izin aldı.

Ağlamaklı, amcası İmam Hüseyin’den ayrılan Kasım, recez okuyarak düşman askerlerine doğru yürüdü:

“Beni tanımıyorsanız söyleyeyim; ben Hasan’ın oğluyum,

O da kendisine itimat edilen Nebi Mustafa’nın (s) oğludur.

Hüseyin bir esir misali öyle bir güruhun ortasında kaldı ki,

Allah yağmurlu günde onları susuz bıraksın!”

Kasım b. Hasan, üstünde abası ve gömleği, ayağında sol bağcığı açılmış sandallarıyla savaş meydanına girdiğinde hâlâ recez okuyordu:

“Ben Ali neslinden Kasım’ım,

Beytullah’a ant olsun biz Nebi’ye,

Şimr Zilcevşen’den de, evlatlıktan da (İbn Ziyad) daha yakınız!”

Kasım artık savaş meydanında, düşman askerlerinin karşısındaydı. Bundan sonra olanları Humeyd b. Müslim anlatır:

“Ben Ömer b. Sad’ın askerlerinin arasındaydım. Bize doğru gelen bir delikanlı gördüm; yüzü ay parçası gibiydi, elinde bir kılıç vardı, üzerinde de abasıyla gömleği. Ayağında da sandalları vardı; hiç unutmam sol tekinin bağcığı açıktı. Amr b. Said bana, ‘Vallahi üstüne saldırıp onu öldüreceğim.’ dedi. Subhanallah! Ne yapmak niyetindesin, zaten etrafı sarılmış, bu ona yeter, dedim. ‘Yok, yok, üstüne saldırıp onu ben öldüreceğim!’ dedi. Bunu der demez Kasım’ın üstüne saldırdı, bir kılıç darbesiyle alnını yardı. Kasım yüzüstü yere yığıldı, haykırıyordu: ‘Amcacığım! Yardımıma koş!’ Hüseyin bir şahin hızıyla yetişti, Kasım’ın başucunda durup aslan misali onun katiline saldırdı. Hüseyin kılıcını kaldırdığında Amr, kendini korumak için kolunu kaldırınca kolu koptu. Sonra bağırmaya, yardım çağırmaya başladı. Kufeli askerler yardımına koştular. Çarpışma başladı. Bu esnada Amr b. Said kurtuldu. (Amr b. Said’in çıkan hengâmede öldüğü de rivayet edilmiştir.) Kasım’ın bedeniyse atların ayaklarının altında un ufak oldu.”

Ortalık biraz yatışıp da toz duman dinince İmam Hüseyin, Kasım’ın yanında durdu. Kasım ayaklarını yere vuruyor, son nefesini soluyordu. Yeğeninin bu halini gören İmam Hüseyin düşman askerlerine beddua etti:

“Seni öldürenler Allah’ın rahmetinden uzak olsunlar! Kıyamet gününde onların düşmanı deden olacak!”

Sonra Kasım’a döndü:

“Vallahi yardıma çağırdığında elinden bir şey gelmemesi amcanı kahretti. Gerçi elinden bir şey gelseydi de sana bir faydası dokunmazdı; çünkü bugün onun düşmanları çok, yardımcıları azdır.”

Ardından Kasım’ın un ufak olmuş cansız bedenini göğsüne bastırdı, savaş meydanından çıkardı.

Kasım b. Hasan'ın çadırı
Muhayyem, Kerbela*

Humeyd b. Müslim bu sahneyi şöyle anlatır:

“Kasım'ın ayakları yerde sürünüyordu; İmam Hüseyin onu sımsıkı göğsüne bastırmıştı. Kasım’ı oğlu Ali Ekber’in ve öteki Haşimî şehidlerin yanına yatırdı.”

Ertuğrul Ertekin

______________

kaynak: Allame Seyyid İbn Tavus, Kerbela Şehitlerinin Ardından, çev. Cafer Bayar, İstanbul 2014, s. 85-87; Ebu Mihnef, Kerbela Vakıası, çev. Nuri Dönmez, İstanbul 2010, s. 190-191; Resul Caferiyan, Teemmulî der Nehzet-i Âşura, Kum 2007, s. 138-139; Seyyid Asgar Nazımzade Kummî, Ashab-ı İmam Hüseyin (as), Kum 2011, s. 235-241.

e- kitap.

26 Şubat 2016 Cuma

24 Şubat 2016 Çarşamba

23 Şubat 2016 Salı

İmam Ali Makamı..Kerbela

22 Şubat 2016 Pazartesi

19 Şubat 2016 Cuma

15 Ocak 2016 Cuma